Foto:  Afp Photo/ Patrik Stollarz

Hoe dat mogelijk is? Baruch houdt actief een weblog bij en hij twittert praktisch dagelijks met vrienden en relaties. Enkele jaren geleden was hij hierdoor even het mikpunt van weblog Geenstijl, dat hem een ‘nekschot’ toewenste.

Vroeger zou het misschien niet kunnen dat een lobbyist, die zijn werk grotendeels achter de schermen doet, zelf een persoonlijk publiek profiel onderhoudt. Dat zou de aandacht kunnen afleiden van de opdrachtgever, diens boodschap en diens belangen.

Tegenwoordig wordt daar anders over gedacht. Voormalig D66-Tweede Kamerlid Bert Bakker werkt als lobbyist voor het Haagse bureau Meines & Partners. Dat weerhoudt hem er niet van te twitteren met bijvoorbeeld Kamerleden en zijn dochter. Ook lobbyisten doen blijkbaar aan wat wel personal branding wordt genoemd.

Baruch, die aan dit artikel overigens geen medewerking wilde verlenen, lijkt ook in andere opzichten een lobbyist nieuwe stijl te zijn. Hij heeft niet alleen een uitgesproken publiek profiel, maar ook een politiek profiel. Zo was hij lid van de Provinciale Staten in Zuid-Holland en tussen 2006 en 2009 deelraadwethouder van de PvdA in de Rotterdamse probleemdeelgemeente Feijenoord.

Baruch hield aan deze periode de reputatie over een ‘breekijzer’ te zijn omdat hij bijvoorbeeld niet schroomde leden van de eigen partij te betichten van ‘belangenverstrengeling’ bij de verdeling van subsidiegelden aan welzijnsorganisaties. Zijn opmerkingen kwamen hem vervolgens op een motie van afkeuring te staan van wat hij ooit als ‘de PvdA-nomenklatoera’ typeerde, zodat hij zijn ambtstermijn niet kon uitdienen.

Een breekijzer lijkt niet het eerste gereedschap dat het Verbond van Verzekeraars in Den Haag nodig heeft om zijn belangen veilig te stellen. Eerder een zachte hand in een fluwelen handschoen. Verzekeraars staan er slecht op bij Tweede Kamerleden, die vinden dat het de branche aan ‘ethisch normbesef’ heeft ontbroken. Sommige Kamerleden blijken zelf woekerpolissen te bezitten.

Maar, zo suggereren sommige Haagse lobbyisten, het zijn ook niet zozeer de Kamerleden die de boomlange Baruch met de nodige directheid moet benaderen, maar de leden van het verbond zelf. Zij vermoeden dat het ook tot de taak van Baruch behoort om bestuurders en managers van verzekeringsmaatschappijen onomwonden te vertellen hoe Haagse politici over hen denken. ‘Het verbond zocht iemand die zeker ook naar de leden zijn rug recht kan houden’, zegt een bron.

Als het nodig is, lijkt Baruch de stroopkwast overigens ook goed te kunnen hanteren. Hij kan zeer charmant zijn, zeggen mensen dien hem kennen. Een lid van de PvdA omschrijft hem als een ‘beroepscharmeur’.

Baruchs achtergrond suggereert dat hij zich inderdaad soepel kan bewegen in verschillende milieus. Hij groeide op in een orthodoxe Joodse-communistische familie – zijn oom was hoofdredacteur van De Waarheid. Vervolgens studeerde hij politicologie en bestuurskunde in Leiden waar hij lid werd van de corporale vereniging Minerva. Na zijn studie werkte hij bij het reclamebureau Bates Not Just Film en bij ING Groep.

Dat Baruch actief lid is van de grootste partij aan de linkerkant van het politieke spectrum, is handig, maar was voor het Verbond van Verzekeraars niet doorslaggevend om hem vorig jaar aan te stellen. ‘Het ging erom iemand aan te stellen die een uitgebreid netwerk heeft, zowel op links als op rechts, en weet hoe het politieke spel wordt gespeeld.’

Zijn loopbaan suggereert ook dat hij niet veel zitvlees heeft. Het lijkt niet onwaarschijnlijk dat hij na zijn werk voor het verbond een bestuursfunctie wil vervullen.

Bron: Marcel Hooft van Huysduynen, Het Financieele Dagblad

VVD – 20,5 procent, 1926551 stemmen, 31 zetels

PvdA – 19,6 procent, 1847776 stemmen, 30 zetels

PVV – 15,5 procent, 1453944 stemmen, 24 zetels

CDA – 13,6 procent, 1281137 stemmen, 21 zetels

SP – 9,8 procent, 924977 stemmen, 15 zetels

D66 – 6,9 procent, 653265 stemmen, 10 zetels

GroenLinks – 6,7 procent, 627912 stemmen, 10 zetels

ChristenUnie – 3,3 procent, 305628 stemmen, 5 zetels

SGP – 1,7 procent, 163512 stemmen, 2 zetels

Partij voor de Dieren – 1,3 procent, 122257 stemmen, 2 zetels

Trots op Nederland – 0,6 procent, 52735 stemmen, 0 zetels

Partij voor Mens en Spirit – 0,3 procent, 26224 stemmen, 0 zetels

Piratenpartij – 0,1 procent, 10570 stemmen, 0 zetels

Lijst 17 – 0,1 procent, 7440 stemmen, 0 zetels

Partij Een – 0,0 procent, 2087 stemmen, 0 zetels

HeelNL – 0,0 procent, 1343 stemmen, 0 zetels

Lijst Lacle, 0,0 procent, 949 stemmen, 0 zetels

To many abroad Mr Wilders, a Dutch MP, appears an old-fashioned racist whose views put him on a par with other far-Right politicians elsewhere in Europe.

Yet in its first ever test of national electoral support among the normally tolerant Dutch, his anti-immigration Party for Freedom which he founded in 2006 won 17 per cent of the votes – making it the second biggest party. That has shaken the country to its core – opening up the real possibility that, through the Dutch coalition system, Mr Wilders could win power at the next general election.

Now, like many others in the Netherlands, the Bernards are desperately worried. “This has the feeling of what happened to Germany in the 1930s,” said Alfred Bernard, 52, a lawyer. “Wilders blames foreigners for everything. People are disoriented because of the economic crisis. Everywhere there is dissatisfaction with mainstream politicians.

“After this I really believe that Wilders could become prime minister in the 2011 parliamentary elections, or at least set the political agenda.”

Source: Telegraph, Nick Meo in Rotterdam

In an interview with The Sunday Telegraph, Mr Wilders, 45, was frank about that ambition. Asked about the prospect of taking power in two years’ time, he said: “That is our biggest job. We had an enormous success last week and our biggest task is to keep up momentum. I am very confident that we will have an excellent result.

“If my party becomes the biggest party, I would be honoured to be prime minister.” Sitting in his office in the Dutch parliament building in The Hague, protected from the threat of assassination by 10 armed secret service bodyguards, he summed up his antipathy to the religion of many immigrants to the Netherlands.

“Islam wants to dominate our society,” he said in fluent and only slightly accented English. “It’s in opposition to freedom. “If people are offended, that’s not my aim. I don’t talk about Muslims but about Islam. Everything I say is against the fascist Islamic ideology.”

To the charge that to many his views appeared to be racist, he responded: “If that was true, we would never have been the second biggest party in the European elections.”

Why, then, did Moroccans and Turks living in the Netherlands so fear him? “As long as they don’t commit crimes, it’s a baseless fear,” he said. “If you adhere to our laws, if you act according to our values, you are free to stay. We will help you to integrate.

“But if you cross the red line, if you start committing crimes, if you want to do jihad or impose sharia, we want you to be sent out of the Netherlands and we will get rid of your permits to stay.”

An admirer of Churchill and Lady Thatcher, he is charismatic as well as combative. Holland’s conventional politicians – mostly dull men in suits – have no idea how to counter his politically incorrect taunts, which outrage the parliamentary chamber but delight his supporters.

He has come a long way since the days when he could be lightly dismissed as an eccentric fringe politician with an extraordinary blond quiff, known mainly for baiting Muslims.

“Half of Holland loves me and half of Holland hates me. There is no in-between,” Mr Wilders said. “This is a new politics, and I think it would have a great chance of success in other European countries. We are democrats. On economic and social issues we are centrist. We want tougher laws on crime and we want to stop Holland paying so much money to the European Union.

“We would stop immigration from Muslim countries and close Islamic schools. We want to be more proud of our identity.”

He admitted that he is frustrated at his image abroad, especially in Britain, a country which he admires. He claimed to believe in freedom above all else and pointed out that he is despised by Holland’s Neo-Nazis, who dubbed him the “blond Zionist” because of his links to Israel – a country which he has often visited and where he counts politicians among his friends.

He is still angered at being banned from entering Britain, where he had been invited to show his controversial 17-minute film linking the Koran with the September 11 terror attacks. Muslim groups were among those who campaigned against his admission, and he dismissed the Home Office ruling as an attempt at “appeasement” of Islam.

Dutch liberals groaned when the British Government refused entry, because they knew Mr Wilders would milk the decision to generate massive publicity at home. He is also being prosecuted in Holland for promoting hate crimes, a case which is thought unlikely to succeed but which has allowed him to pose as a martyr.

In the European Parliament his four MEPs will not ally with the British National party, he said, claiming he had never met a BNP Member. “I understand they talk a lot about blacks and whites. This is disgusting,” he said.

Then a dreamy look of a man convinced of his own destiny came into his eyes as he launched into a fresh tirade about the threat to Western civilisation from Islam. “Samuel Huntingdon was being too positive when he talked about a clash of civilisations,” Mr Wilders said. “It is civilisation against barbarity.”

His conviction explains why families like the Bernards, who know what happened next door in Germany during the 1930s, find Mr Wilders so unsettling.

In the past, the Bernards always had confidence in the post-war Dutch dream of equality and tolerance. But now Mr Bernard and his librarian wife Marjina, also 52, have been forced to ask whether their country is fundamentally changing.

The day after the results were announced, Mrs Bernard joined a mainstream political party for the first time in her life because she thinks that if Mr Wilders is to be opposed, ordinary politics must first be revived.

“It is getting scary,” she said. “He is becoming more extreme. He has made it respectable to speak out against Muslims.”

They live in an airy ground-floor flat in a neat suburb of Rotterdam, Europe’s biggest port with a population of 580,000, about four out 10 of whom are immigrants or the descendants of immigrants. On current birth rates, the city is expected to become Europe’s first with a Muslim majority in about 2020. That has put it firmly at the centre of Holland’s anguished debate about race, immigration and Islam – a debate which is apparently being won by Mr Wilders.

The young watch his irreverent attacks on YouTube, relishing the novelty of a politician who can make them laugh. His older supporters are fiercely loyal to a leader who is bold enough to voice what they think, but for years dared not say.

“I voted for him because immigration isn’t working here in Holland any more,” said Ben De Reus, a 40-year-old bus driver from Rotterdam.

“He wants to get rid of the Turks and they don’t belong here,” said an elderly woman supporter in a prosperous southern suburb – wrongly, since Mr Wilders says he would “encourage” repatriation but wants the expulsion only of immigrants convicted of crimes.

Some 15 per cent of the Dutch population of 16.5 million are from ethnic minorities – many from Morocco and Turkey.

Most of the Party for Freedom’s 17 per cent of the vote was cast in Holland’s four big cities, where the immigrants live and where white voters grumble about high crime rates, chaotic foreigners who don’t understand orderly Dutch ways, and Muslim families who refuse to learn the language and fit in.

But it did well in parts of rural Holland too. It polled highest – 39.8 per cent – in Volderdam, a picturesque, overwhelmingly white town surrounded by windmills and tulip fields, where there are no burkhas but tourists queue up to take photos of women in clogs.

His rhetoric has delighted many voters, the ones who fear that their beloved Dutch values are under attack from an alien way of life.

Dutch tolerance has shaped the Party of Freedom to be quite unlike most European Right-wing movements: its election campaigning championed the victims of gay-bashing gangs of Moroccan youths, and Mr Wilders talks often about the threat from Islam to women’s rights.

His success is a sign of how the political landscape has changed. Even Dutch left-wingers now have to admit that there is a problem with Moroccan street gangs are a problem, and liberals wring their hands about the failure of immigrants to integrate since the first were admitted during the 1960s and 70s – many from Morocco and Turkey.

“Everybody assumed that immigrants would go home once they had finished their work here. But instead they stayed and brought their families,” said Rita Van Der Linde, a spokeswoman for the Rotterdam municipality.

The city’s large Moroccan population have found jobs harder to come by in recent years. Unemployed, and often feeling unwelcome, they have become more Islamic and retreated to the security of the mosques in their communities, in the older, scruffier parts of the city where they are isolated from mainstream Dutch life.

“This development has made white Dutch people nervous of them, especially since September 11th 2001,” Ms Van Der Linde said.

Hopes for harmony on the streets have been invested in a new mayor, Ahmed Aboutaleb, a member of the Dutch Labour Party whose parents came from Morocco.

He has broken with multiculturalism by urging immigrants to learn the language and fit in, or get on a plane out. He has also pledged to crack down on Moroccan criminals, using language which Right-wingers say would get them branded as racists if they used it.

But in office he has tried to remain aloof from the fray, leaving the field almost clear for Mr Wilders to argue against immigration, which in reality has slowed to a trickle.

Not everyone believes there is enough substance to the Party of Freedom for it to have a chance of achieving real power.

In a little café in Rotterdam which proudly serves only traditional Dutch dishes, owner Martin Voltuees, 46, said of Mr Wilders: “He has a lot of good one-liners but no solutions. We have always been a culture of immigrants ever since the Jews arrived. The difference is that in the past people brought their skills, but now we have immigrants who just bring their poverty.

“Twenty years ago there were plenty of jobs in Rotterdam in the shipyards, and we needed them. That’s gone now. But you see in Holland black and white, Muslims and Christians, intermarrying, so perhaps these problems are solving themselves.”

Others are less sanguine – not least the Dutch citizens who feel themselves to be under fire.

Omar Kirac, 19, an engineering student at a Rotterdam university whose Turkish parents moved to the Netherlands before he was born, said: “Wilders hates people like me, and of course I hate him. I voted against him – it was the blond people who voted for him.

“We think he could become the prime minister and that would be dangerous for us, and dangerous for the Netherlands.

“Politicians need to focus on the economic crisis, not blame Muslims for everything.”

Hoe werkt dat, wat zijn dilemma’s? Wat is te zeggen over de voorbeelden vanuit verschillende wetenschappelijke en praktische invalshoeken? Hierover delen twee internationale topsprekers uit de wetenschap hun visie: dr. Yiannis Gabriel en dr. Jaap van Ginneken. Maarten Molenbeek MA benadert framen vanuit de praktijk van spindoctoring.

”Drie topsprekers over: Spinnen, draaien en verhalen vertellen”, vindt plaats op donderdag 3 juni 2010 in de Pulchri Studio, Lange Voorhout 15, 2514 EA te Den Haag. De bijeenkomst is specifiek gericht op communicatievakgenoten, die werken op D-niveau en in het bijzonder voor public affairs professionals.

Achtergrondinformatie

Framing is een populaire trend waarbij wordt beoogd interpretaties van informatieve boodschappen te laten prevaleren boven andere. Invalshoek voor het communiceren vanuit een bepaalde context is het denken vanuit doelgroepen en het aansluiten op beleving, normen en waarden van die doelgroepen. In het verlengde van framen hebben we het op 3 juni ook over priming en plugging. Priming bereidt doelgroepen voor op boodschappen zonder dat de doelgroep zich daarvan bewust is. Plugging maakt gebruik van de techniek om een boodschap onder de aandacht te brengen, terwijl die verpakt is in een andere context.

Logeion heeft framing, priming en plugging als een van de belangrijke trends in het vak benoemd en dat is mede de aanleiding voor deze topbijeenkomst. In de aanloop naar de bijeenkomst zal Logeions TrendTeam een discussie starten op de Logeion Linkedin groep. Voorbeelden en dilemma’s die in de online discussie worden genoemd, komen terug op de bijeenkomst. Het TrendTeam beloont de beste bijdrage aan de Linkedin discussie met een gratis toegang voor deze topbijeenkomst.

Prof. Dr. Yiannis Gabriel heeft een leerstoel organisatietheorie en leidt de School of Management van Bath University in Engeland. Professor Gabriel heeft wereldwijde bekendheid gekregen door zijn baanbrekend werk over ‘organizational storytelling and narratives’, in management en onderzoek. Hij zet zich in, vaak samen met zijn studenten en collega onderzoekers om verscheidene sociale en organisatorische verschijnselen te kunnen bestuderen. Hij zoekt, lokt verhalen uit en zet ze in de context van bijvoorbeeld de crisis en het effect daarvan op managers die hun baan zijn kwijtgeraakt. Recent onderzocht hij ontwikkelingen in ziekenhuizen en scholen en weet hier heel boeiend over te schrijven en te vertellen. Hierbij heeft hij ook de relatie tussen leider en volger, groepsdynamiek meegenomen. Hij onderzocht meer dan 400 verhalen in organisaties en laat o.a. zien hoe fantasieën, nostalgie, beledigingen en excuses duidelijk worden in verhalen.

Dr. Jaap van Ginneken was de laatste jaren associate professor aan het Euro American Institute van de Ceram businessschool in het Sophia Antipolis sciencepark -een hightechcampus bij Nice. Hij verzorgt lezingen in binnen- en buitenland over massamediale onderwerpen. Van Ginneken was eerder lange tijd verbonden aan de afdeling Communicatiewetenschap en de International School van de Universiteit van Amsterdam. Hij is van huis uit sociaal psycholoog, en promoveerde cum laude over massapsychologie.

Maarten Molenbeek MA, werkzaam als communicatieadviseur bij de Gemeente Rotterdam, heeft voor zijn Master Thesis Media & Journalistiek aan de Erasmus Universiteit Rotterdam onderzoek gedaan naar het fenomeen spindoctoring in de Nederlandse politiek. In september 2008 is hij afgestudeerd op het onderwerp spindoctoring en behaalde hij zijn Master of Arts titel. In 2009 breidde hij het onderzoek samen met studiebegeleider Chris Aalberts (PhD Media & Politiek) verder uit. Dat resulteerde in het boek ‘U draait en u bent niet eerlijk’.

Beeld: www.toondercompagnie.nl

Uit een landelijke zorgenquête van zorgverzekeraar Menzis onder ruim vierduizend werknemers in de zorg blijkt dat bijna zeven van de tien geënquêteerden vinden dat er vanuit de politiek te weinig geld voor de zorg beschikbaar is.  De geënquêteerden zijn ook kritisch over de zorgverzekeraars. Zij kijken te veel naar hun eigen belang, zijn uit op winst, en hebben volgens de respondenten te weinig oog voor de mensen om wie het gaat. Zorgverleners zijn daarnaast kritisch over marktwerking. Marktwerking maakt de zorg duurder en gaat vaak ten koste van de patiënt of cliënt, is het oordeel.

Meer overleg?

Specifieke problemen onder werknemers, zoals landelijke regelgeving, agressie of werksfeer, belooft Menzis aan te kaarten bij zorgverleners, koepelorganisaties en politiek. Menzis verbaast zich over het feit dat er geen overlegorgaan is waarin alle partijen (patiënten, zorgverleners, zorgverzekeraars en toezichthouders) elkaar treffen. Menzis heeft daarom naar voorbeeld van de SER, het initiatief genomen voor de oprichting van een Stichting voor de Zorg.

Met Menzis dan maar terug naar vroeger, naar het oeverloos vergaderen onder de vleugels van NRV (nu: RVZ), Ziekenfondsraad (nu: CVZ) en andere adviesorganen als COTG (nu: in NZa) ? Hoe fijn het pluche ook zat voor de eerste partijen, de derde partij – patiënten – leden in die fora vooral onder het klapstoel-effect, het ’Dank voor uw patiëntenperspectief in dit dossier, maar nu het om de bijbehorende financiën gaat, wordt u vriendelijk verzocht om buiten te wachten op ons besluit”.

Dalende kwaliteit

De toekomstverwachtingen zijn niet positief onder werknemers in de zorg. Zes van de tien werknemers denken dat de kwaliteit van de zorg de komende vier jaar afneemt. Als reden voor de dalende kwaliteit noemen ze schrale budgetten, hoge werkdruk en een overvloed aan administratieve taken. De helft van de werknemers in de zorg overweegt daarom wel eens een andere baan te zoeken.

Bureaucratie

Opvallend is dat zorgverleners veel tijd kwijt zijn aan hun administratie. Negen van de tien respondenten werkt als uitvoerende in de zorg. Toch besteden zij veertig procent van hun tijd aan administratieve taken. De enquête leert dat werknemers in de zorg zich over het algemeen veilig voelen. Niettemin heeft bijna de helft van het zorgpersoneel elke maand wel eens met agressie op het werk te maken. Ruim een kwart zelfs wekelijks. Zij hebben vooral te maken met verbale agressie. Om deze reden is agressie en veiligheid voor vijftien procent van de zorgverleners een belangrijk knelpunt.

‘Echte zorg’

Menzis is verontrust over de uitkomsten van het onderzoek. In een reactie onderstreept de zorgverzekeraar dat Menzis zich sterk maakt voor een goede, toegankelijke en betaalbare zorg voor iedereen en zich niet richt op het maken van winst. Goede zorg betekent voor Menzis voldoende, goed en gemotiveerd personeel. Zeker met het oog op de vergrijzing acht Menzis het van groot belang dat het huidige personeel voor de zorg behouden blijft. Menzis wil daarom meehelpen aan het terugdringen van de administratieve taken. Daar hoort meer ruimte voor professionals bij. “De zorgverlener moet niet elke minuut verantwoorden of overal vooraf toestemming voor vragen”, aldus Menzis in een persbericht. “Wij willen bureaucratische procedures vereenvoudigen of afschaffen. Zorgpersoneel moet zoveel mogelijk tijd kunnen besteden aan de echte zorg.”

Tijdens dit symposium staat centraal hoe studenten zich breder kunnen ontwikkelen, wat die bredere ontwikkeling van henzelf én van de onderwijsinstelling vereist, wat zin en onzin is van bestuurlijk actief zijn tijdens de studietijd.

Het symposium wordt gehouden bij Unitas S.R. aan het Lucas Bolwerk 8 te Utrecht, met als programma:

19:00 – 19:30 Ontvangst

19:30 – 19:40 Welkomstwoord LKvV en ISO

19:40 – 19:55 ‘Gesproken column’ van Huibrecht Bos (voorzitter Jong Management VNO/NCW)

20:00 – 20:45 Eerste paneldiscussie met :

• Boris van der Ham (Tweede Kamer, D66)
• Paul Rullmann (CvB TU Delft)
• Bart Jan Krouwel (oud-directeur MVO Rabobank Nederland)

20:45 – 21:00 Pauze

21:00 – 21:20 Presentatie feitelijke bevindingen van twee onderzoeken van de Onderwijsinspectie

21:20 – 22:05 Tweede paneldiscussie met:

• Jan Jacob van Dijk (Tweede Kamer, CDA)
• Paul Zevenbergen (voorzitter CvB IJsselgroep)
• Max Patelski (student-lid universiteitsraad UU)

22:05 – 22:30 Afronding met aansluitend borrel

Voor vragen kunt u contact opnemen met Anne Muyres (praeses LKvV) via praeses@lkvv.nl

Strange bedfellows voor Engelse sensibiliteiten: de Lib-Dems worden traditioneel gezien als links, hoewel onder leiding van Nick Clegg er nooit echt veel linkse geluiden uit de Lib-Dems kwamen. Clegg was dan toch de ‘king-maker’. Hij kon kiezen tussen een coalitie met Labour of met de Conservatives. Hij heeft uiteindelijk voor de Conservatives gekozen: gedurft maar in ieder geval met een meerderheid in het parlement.

Ik denk dat het een goede keuze was. Een meer dubieuze keuze was het feit dat Clegg en zijn team ook besprekingen met Labour waren begonnen, oorspronkelijk in het geheim, parallel aan besprekingen met de Conservatives; dat zou hebben geleidt tot een “coalition of the losers” (de Lib-Dems hebben zetels verloren, net als Labour, ondanks het succes van Clegg in de TV debatten). Al met al komen de Conservatives en Labour er het beste uit: de Conservatives hebben zeer professioneel de onderhandelingen gevoerd en hebben lof ontvangen van alle kanten voor hun discrete houding. Brown heeft waardering geoogst met zijn waardige en bescheiden afscheidsrede. Clegg komt er in vergelijking een beetje “shabby” van af; er hangt nu een beetje de geur van opportunisme om hem heen.

Is eerlijkheid en discretie dan toch nog de beste manier om zaken te doen?

Dr. Maarten Ambaum @ Reading

Van een afstand kijkend naar de Engelse verkiezingen lijkt het alsof er vooral ‘protest-stemmers’ zijn geweest om van MP Brown af te komen. Met citroenzuur in de mond heb ik die faux pas met de open microfoon, ‘a bigoted woman’, gezien, herhaald en herhaald. Zou er mediatrainer of adviseur in omgang met media zijn geweest, die gezegd heeft : ‘Prime Minister, de microfoon staat altijd aan’? q.e.d.

In Engeland krijgt de underdog altijd sterke support. Labour deed het dan ook stukken beter dan verwacht (wat nog steeds erg slecht is); ik denk dus dat er juist weinig proteststemmen zijn geweest. De Lib-Dems, daarentegen, hebben verloren terwijl iedereen dacht dat ze misschien de tweede partij zouden worden (in percentage stemmen). Al met al zijn de meeste mensen thuis gekomen naar hun natuurlijke partij: Engeland is nu eenmaal sterk ‘Conservative’ (ik denk aan de VVD begin jaren negentig, dus niet bepaald extreem) en Schotland, Noord-Engeland en Wales zijn als vanouds sterk Labour.

De Lib-Dems schieten in dat politiek landschap hier-en-daar een gaatje. Rondom Reading krijgen de Conservatives als vanzelfsprekend 45% van de stemmen. De Lib-Dems krijgen een redelijk aantal stemmen, omdat we de Reading University hebben. Universiteiten zijn typisch Lib-Dem territory: in Nederland steunde je als student toch ook PSP, D66, etc. en als je je eerste baan had dan stemde je gewoon VVD …

In Reading is alles nu Conservative geworden: onze eigen MP in Reading East (Rob Wilson, ex-University of Reading) heeft zijn meerderheid versterkt en in Reading West (de afgelopen 13 jaar een solid Labour seat) hebben we nu ook een enorme meerderheid voor de Conservatives (een locale zakenman, Alok Sharma). Dit was de ware landslide: Reading-West stond onderaan de lijst van target seats voor de Conservatives.

Inderdaad, een conservatief land. Hoewel met dit ‘hung parliament’ het erop lijkt dat Labour toch nog eerst wil proberen een coalitie met de Lib-Dems te maken …wat natuurlijk belachelijk is, gezien dat ze beiden zwaar hebben verloren. Gordon Brown was nooit verkozen als PM en als deze coalitie lukt wordt hij ook nog eens premier terwijl de meerderheid hem actief eruit wilde hebben. Rare tijden.

Dr Maarten Ambaum @ Reading