Wat is het belang en het doel van reputatiemanagement voor een organisatie? – Welke rol speel de public affairs professional c.q. lobbyist daarin? – Wat is de interactie met corporate communicatie? – Welke middelen, methodes en technieken zet je in op het public affairs vlak? – Wat is het belang van de betrokkenheid van de (relevante) stakeholders? – Hoe meet je het succes van het reputatiemanagement? – Wanneer en hoe maak je onderscheid tussen de langetermijn doelstellingen en de onvermijdelijke druk tot snelle “lobby-succesjes”? – Hoe om te gaan met de (politieke) waan van de dag versus het langetermijn bouwen van draagvlak? – Hoe het bedrijfsbelang te verenigen met het (gewenste?) maatschappelijk draagvlak?

Wendy de Wild (manager public affairs Prorail) en Gijs Dröge (Public Green) zullen het onderwerp vanuit hun eigen expertise en ervaringen inleiden, gevolgd door debat met de aanwezigen. Deze bijeenkomst vindt plaats in Studio Dudok, Hofweg 1a in Den Haag van 18.30-20.00 uur.

Bron: BvPA

In het wat suggestieve en tenminste wat opgeleukte artikel van Het Financieele Dagblad van dinsdag 1 mei staat overigens dat de Stichting Pensioenfonds voor Huisartsen aandelen British American Tobacco zou hebben aangekocht voor £ 31 per stuk. Daar had waarschijnlijk moeten staan dat dit fonds de stukken heeft verkocht tegen deze gemiddelde prijs.

Hieronder de schriftelijke vragen:

1. Kent u het artikel “Pensioenfonds huisartsen verzilvert sigaretaandeel” en “Roken is goed voor huisartsen en leraren”? 1)

2 Was u eerder bekend met het gestelde dat het pensioenfonds voor huisartsen in de tabaksindustrie belegt? Zo ja, heeft u op enige wijze uw eventuele zorg hierover aan de huisartsen laten blijken?

3. Hoeveel heeft het genoemde pensioenfonds in de tabaksindustrie belegd?

4. Hebben andere pensioenfondsen vanuit de medische sector in de tabaksindustrie belegd? Zo ja, welke fondsen en hoeveel?

5. Hebben pensioenfondsen vanuit de medische sector belegd in de drankindustrie? Zo ja, welke fondsen en hoeveel?

6. Deelt u de mening dat huisartsen een belangrijke rol spelen in het terugdringen van tabaksverslaving? Zo ja, hoe verhoudt zich dit tot het feit dat er financiële banden blijken te zijn tussen het pensioenfonds voor huisartsen en de tabaksindustrie? Zo nee, waarom niet?

7. Deelt u de mening dat genoemde financiële banden de geloofwaardigheid van huisartsen als bestrijders van tabaksgebruik schaden? Zo ja, op welke wijze kunt u hiertegen optreden? Zo nee, waarom niet?

1) Het Financieele Dagblad, 1 mei 2012

Maandag 18 juni: nieuwe politieke partijen kunnen hun naam laten registreren bij de Kiesraad.

Dinsdag 31 juli: alle partijen leveren hun kandidatenlijsten in.

Woensdag 1 augustus: deadline registratie van kiezers die in het buitenland wonen

Woensdag 12 september: Tweede Kamerverkiezingen.

Maandag 17 september: de Kiesraad stelt tijdens een openbare zitting de (definitieve) verkiezingsuitslag officieel vast.

Dinsdag 18 september: Prinsjesdag.

Donderdag 20 september: de ‘oude’ Tweede Kamer wordt ontbonden, gevolgd door de eerste samenkomst van de ‘nieuwe’  Tweede Kamer.

Bron: Kiesraad

door: Maarten van de Wetering – politiek geëngageerd student, oud-bestuurder van de LKvV

Met verbazing en een kritisch oog las ik een opinieartikel in De Volkskrant van zondag 22 april jl. In dit artikel betogen Yvonne van Rooy (voorzitter van het College van Bestuur van de Universiteit Utrecht) en Hein van Oorschot (voorzitter van het College van Bestuur van Tilburg University) dat het amendement “Collegegeldvrij Besturen” van Anne Wil Lucas (VVD) en Boris van der Ham (D66) studenten, universiteiten én de overheid zou benadelen. Daarbij voeren zij een drietal argumenten aan. “Het lijkt een sympathiek en rechtvaardig voorstel”, en dat is het ook. Ik zal even kort de drie argumenten die Van Rooy en Van Oorschot geven, weerleggen.Drie bezwaren

Als eerste geven zij aan dat dit amendement van VVD en D66 een duur cadeau is voor de betreffende studenten. Zij kijken louter naar wat de studentbestuurder straks niet meer krijgt. Liever kijk ik naar wat een studentbestuurder wél krijgt. Dat is namelijk helemaal geen duur, maar juist een heel goedkoop cadeau. De studentbestuurder hoeft namelijk met dit amendement geen collegegeld te betalen voor onderwijs waar hij/ zij toch geen deel van uit kan maken in verband met voltijd besturen. Daarnaast telt het bestuursjaar niet mee als uitloopjaar op de nominale studietijd en zit de voltijd studentbestuurder daarmee niet meteen aan het plafond om zodoende de langstudeerboete van €3000,- extra te moeten betalen. Laat staan de academische vrijheid voor de studenten, de profilering voor onderwijsinstellingen en de stad.

Als tweede argument gebruiken zij dat er een ongewenst onderscheid wordt gemaakt tussen voltijd en deeltijd studentbestuurders. Dat het ongewenst is, is een mening die ik niet kan weerleggen. Dat is namelijk aan hen. Dat er onderscheid wordt gemaakt is logisch. Een deeltijd student kan namelijk nog naast de studie, besturen. Daarom is het deeltijd en niet voltijd besturen. Ook zou het amendement “Collegegeldvrij Besturen” uitermate negatief uitpakken voor de deeltijd bestuurders. Echter zou het wel heel merkwaardig zijn om deeltijd te besturen en jezelf voltijd uit te schrijven. Dat is pas ongewenst en zeker geen slimme zet.

Als laatste argument geven Van Rooy en Van Oorschot tegen het amendement aan dat de universiteiten inkomsten mislopen doordat enkele voltijd studenten zich voor een jaar uitschrijven. Dit is deels waar. Een onderwijsinstelling wordt namelijk elk jaar gefinancierd met een budget op basis van o.a. het aantal ingeschreven studenten (nominale studieduur), het aantal diploma’s en promoties. Een kleine kanttekening wil ik hier wel bij maken. Op dit moment wordt een onderwijsinstelling volledig bekostigd voor de voltijd studentbestuurder, maar in praktijk zal deze student geen gebruik maken van de faciliteiten als een voltijd student (tentamens, projectgroepen, colleges volgen, et cetera). De onderwijsinstellingen strijken dus op dit moment geld op terwijl zij geen kosten maken aan de studentbestuurder. Nu snap ik wel dat er door sommige onderwijsinstellingen moeilijk gedaan wordt omtrent het VVD-D66 voorstel. Hierdoor missen zij namelijk de ‘extra’ bekostiging.

Profileringsfonds

Tijdens het collegegeldvrij besturen zal elke voltijd studentbestuurder niet bekostigd worden, maar wel gebruik maken van – alleen – het profileringsfonds. Echter zal de student het niet bekostigde jaar compenseren, omdat deze weer na het bestuursjaar verder moet studeren (minimaal een jaar langer). Hierdoor zal de student weer bekostigd worden en verder studeren binnen de nominale studieduur. Netto dus geen extra kosten voor de onderwijsinstellingen, de overheid betaalt niet meer voor wat niet gebruikt wordt (jaar studie) en de actieve studentbestuurder heeft de kans de langstudeerboete te ontlopen. Een win-win situatie.

Nut van studentbestuurders

De meningen van Van Rooy en Van Oorschot over dat zij groot voorstander zijn van studenten die naast hun studie actief zijn in het verenigingsleven delen wij wél met elkaar. Onderwijsinstellingen krijgen door gebruik te maken van het collegegeldvrij besturen de blijvende mogelijkheid om studentbestuurders te ondersteunen die belangrijke taken en administratieve lasten/ kosten van de instellingen overnemen, zoals het organiseren van de carrièredagen voor alle studenten met oog op arbeidsmarkt en toekomstige werkgevers en besturen van studie-, sport-, en gezelligheidsverenigingen die de binding met de onderwijsinstelling vergroten (binding met instelling is de grootste indicator voor studiesucces en het tegengaan van de terugloop van fulltime bestuursfuncties door het wegnemen van een belangrijke barrière (langstudeerboete).

Ongeveer 73 procent van deze patiënten in 2025 heeft ook minstens één aandoening die samenhangt met diabetes, zoals hart- en vaatziekten of nieraandoeningen. De aan de ziekte gerelateerde kosten stijgen volgens de ramingen van de NDF van 2,5 naar 4,3 miljard euro per jaar.  Onderzoek van Bootz&Co – in opdracht van NovoNordisk – heeft eerder uitgewezen dat de kosten van diabetes in Nederland worden onderschat. In 2010 waren er meer dan één miljoen mensen met diabetes in Nederland, ruim 100.000 meer dan eerder gedacht die de maatschappij gezamenlijk tussen de 10 en 11 miljard euro kostten aan medische zorg en verlies aan productiviteit. Zonder ingrijpen kunnen de kosten verder oplopen tot 16-19 miljard euro in 2020. Bovendien zal het ziekteverzuim toenemen: diabetici blijven in vergelijking met gezonde mensen het dubbele aantal dagen thuis van hun werk.

Ter vergelijking: de kosten van de zogeheten tabaksverslaving worden door de bekende gezondheidsfondsen berekend op € 2 miljard op jaarbasis.

Bron: NDF

‘Er is de laatste jaren een gestage groei geweest van de public affairs-professionals,’ zegt BvPA-voorzitter Frans van Drimmelen.  Ruim twaalf jaar geleden begon de voorganger van de BVPA , het Public Affairs Platform, met ruim 35 leden, waar de oprichter van pa-cc.nl, public affairs coaching & consulting het lidnummer 17 had. Nu telt de beroepsvereniging ruim 500 leden.

In vergelijking met tien jaar geleden blijken ook (lagere) overheden, ZBO’s en overheidsorganisaties te zijn gaan lobbyen. Zo’n 30 procent van de mensen in het vak is tegenwoordig in dienst van een decentrale overheid.

In Den Haag wordt – naast de fulltime adviseurs/lobbyisten - ook gelobbyd door directeuren corporate affairs, managers public affairs en de (onafhankelijke) voorzitters van bedrijven en andere – maatschappelijke – organisaties. Ook is er een grote groep ‘hobbylobbyist’:  ongeruste burgers die in hun eentje of in kleine lobbygroepen aandacht vragen bij Kamerleden, vaak met behulp van internet.

Trend is een afnemende belangstelling onder Kamerleden voor topfiguren, de bobo’s. Het is daarom aan te raden niet alleen met de directeur naar de Tweede Kamer te komen, maar ook met iemand die het echte werk kent.

Bron: SC online

Dát roken slecht is, beaamt de tabaksindustrie volmondig. Het is geen reden om onjuiste en ineffectieve maatregelen te nemen.

In een serie artikelen over de tabaksindustrie zette Trouw onlangs vraagtekens bij de manier waarop de tabaksindustrie haar zienswijzen over tabaksbeleid deelt met de overheid. Zelfs het recht van de industrie om überhaupt haar mening te geven over tabaksbeleid werd in twijfel getrokken.

Nederland is beroemd om zijn poldermodel, waarin iedereen in alle openheid zijn zegje mag doen over dingen die hem aangaan. Dat zou ook bij tabaksbeleid het geval moeten zijn. Over het uitgangspunt is iedereen – wij incluis – het eens: roken is verslavend en schadelijk. Daarom is het goed dat tabaksproducten streng worden gereguleerd. Zo is in Nederland reclame slechts zeer beperkt mogelijk, geldt er een wijdverbreid rookverbod en wordt de accijns op tabak regelmatig verhoogd. Er geldt een minimumleeftijd voor de aankoop van tabaksproducten, om deze ver van kinderen te houden.

We hebben in het verleden veel regelgeving verwelkomd, en we zullen ons ook in de toekomst niet verzetten tegen maatregelen die de schade door roken effectief tegengaan. Maar we verzetten ons tegen maatregelen die in onze ogen niet effectief bijdragen aan de volksgezondheid, of waarvan het effect op zijn best speculatief is.

Dat is bijvoorbeeld het geval bij een verbod op bepaalde ingrediënten die worden toegevoegd aan de tabak, terwijl niet bewezen is dat deze de schadelijkheid of verslavende werking van het eindproduct vergroten. Bovendien worden in grote delen van de wereld van ouds her sigaretten gerookt zonder deze extra ingrediënten, terwijl het rookgedrag daar niet of nauwelijks verschilt van dat in andere landen. Vaak heeft dat soort maatregelen onbedoelde, tegengestelde effecten: de toename van de handel in illegale tabaksproducten bijvoorbeeld. Het illegale circuit onttrekt zich aan regulering en controle, en maakt sigaretten juist makkelijker verkrijgbaar voor kinderen.

Een ander voorbeeld van zo’n ongefundeerde en ineffectieve maatregel, waarover in Brussel wordt nagedacht, is ‘plain packaging’, waarbij sigarettenpakjes worden ontdaan van merken, logo’s en kleur. Onafhankelijke onderzoeken hebben geen geloofwaardig bewijs opgeleverd dat het invoeren van dit soort verpakkingen het roken zal terugdringen. Wel zal plain packaging, bij afwezigheid van andere manieren om je als fabrikant te onderscheiden, leiden tot concurrentie op prijs, hetgeen roken betaalbaarder zal maken, waardoor het gebruik eerder zal toenemen.

In zulke gevallen vinden we dat we onze standpunten – voor iedereen na te lezen op onze website – zouden moeten mogen delen met beleidsmakers. Samen met zienswijzen van maatschappelijke organisaties en andere belanghebbenden kunnen wij als fabrikant een waardevolle bijdrage leveren aan de kwaliteit van regelgeving. Die bijdrage bestaat uit onze kennis van het product, van de manier waarop de tabaksmarkt functioneert, en van het gedrag van consumenten in een veranderende markt. Het is uiteindelijk aan verkozen politici om álle zienswijzen af te wegen en vervolgens knopen door te hakken.

Waar het om gaat, is transparantie. Die openheid bepleit ook de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), die richtsnoeren heeft opgesteld voor contacten met de tabaksindustrie. Anders dan vaak wordt beweerd, verbiedt de WHO overheden níet om tabaksfabrikanten bij het wetgevende proces te betrekken.

Het debat over tabaksbeleid zal doorgaan, maar een debat wordt gekenmerkt door een gedachtenwisseling tussen voor- en tegenstanders. Transparantie daarover is prima. Uitsluiting echter is ongepast.

Bijna 60 procent daarvan bestaat uit omzetbelasting (btw). In 2010 was een gemiddeld huishouden daaraan € 2560 kwijt. Het leeuwendeel daarvan werd betaald voor goederen en diensten die onder het hoge tarief van 19 procent vallen. Aan het lage tarief van 6 procent dat geldt voor onder meer levensmiddelen en boeken, was een huishouden gemiddeld € 400 kwijt.

Behalve btw worden over producten waarvan de overheid het gebruik wil ontmoedigen ook accijnzen geheven. Aan accijnzen op bijvoorbeeld brandstof en rookwaar betaalt een huishouden gemiddeld € 960; Dat is ruim 20 procent van wat er in totaal aan indirecte belastingen betaald wordt:

1. Accijnzen op brandstoffen:  € 490

2. Accijnzen op rookwaar:  € 330 

3. Motorrijtuigenbelastingen:  € 390

4. Milieubelastingen:  € 330

Het CBS noemt het opvallend dat de hoogste inkomens per uitgegeven euro minder aan indirecte belastingen kwijt zijn dan de middeninkomens. Dit komt volgens het onderzoek doordat zij relatief minder aan roken, alcohol en frisdrank uitgeven.

Aan de andere kant geven zij naar verhouding juist meer uit aan goederen en diensten waarvan btw is vrijgesteld, zoals scholing en sport.

Bron: CBS

Vanaf september 2012 moeten studenten die een jaar langer doen over hun bachelorstudie en ook bij hun masterstudie meer dan een jaar vertraging oplopen € 3000 extra collegegeld betalen, de ‘Halbeheffing’. Sommige studentenclubs zouden zelfs overwegen om de kosten voor de boete voor de bestuursleden te betalen.

Volgens de voorzitter van de LKvV, Jan Boers, is een incorrect beeld ontstaan van het besturen van studentenverenigingen. Een extracurriculair bestuursjaar is juist dé goede aanvulling op het cv van studenten. “Veel grote bedrijven zoeken naar nieuwe werknemers die naast hun studie ook andere ervaringen hebben opgedaan, zoals een studie in het buitenland of activiteiten bij een vereniging”, aldus voorzitter Jan Boers.

Op 21 mei 2012 om 9.30 uur zal de rechtszaak die het ISO, de LSVb en de LKvV hebben aangespannen tegen de Nederlandse Staat behandeld worden bij de rechtbank Den Haag.

Mateloos ergert Schippers zich aan berichten in de krant, in columns en op Teletekstpagina 101 als er weer eens wat uit het basispakket verdwijnt. Of het nu de maagzuurremmer, de diëtist, de pil, de antirookhulp of de fysiotherapeut is. ‘Mensen hebben zo vaak misplaatste ideeën over de zorg. Ze denken: we betalen steeds meer voor een steeds kleiner basispakket. Maar dat is niet waar. Dat beetje wat ik eruit haal staat niet in de schaduw van de ontzettend dure dingen, zoals nieuwe geneesmiddelen tegen kanker en nieuwe hulpmiddelen die ik maandelijks aan dat pakket toevoeg. Maar niemand ziet dat. Ik zet mijn handtekening en het komt erin. Alleen als ik het eruit haal, dan moet ik dat voorleggen aan de Kamer. En dan is er wél aandacht voor.’

Als Kamerlid zei ze het al: omdat een kleine groep niet kan omgaan met roken, seks en snoep, hoeft niet iedereen verstoken te blijven van die verleidingen. En ze is nog geen spat veranderd. ‘Dat vind ik nog steeds.’ Ze zegt het kort en bondig, gevolgd door een harde lach.

Waar komt die wens vandaan?

‘Ik was altijd al liberaal. Maar ik heb veel gereisd en in de samenlevingen waar ik ben geweest – ook in islamitische samenlevingen – zie je dat er een hele hoop niet mag, terwijl er wél enorm veel gebeurt. In Koeweit bijvoorbeeld werd mijn hele koffer en alles overhoop gehaald, kleren uit, ik vroeg me echt af: waar zijn ze nou naar op zoek? Was het drank. Alsof ik alcohol in mijn jaszak zou hebben!? Dan kom je in zo’n samenleving en de eerste plek waar je bent, vragen ze: biertje?’

Bent u zelf in uw jeugd beknot?

‘Ik heb dat vooral gezien toen ik in India studeerde. Begin jaren negentig was alcohol daar heel erg taboe. In restaurants werd het niet geschonken en kroegen hadden ze niet. Je had daar wel heel kleine deurtjes waarvan je niet wist wat er achter zat. Dan dacht je: wat staan die mensen daar toch allemaal? Daar bleken ze dan alcohol te verkopen, die kregen mensen in een bruine zak mee. HIV en prostitutie hadden ze ook niet. Maar dan liep ik daar en dacht ik: dit is toch echt een hoerenbuurt of ben ik nou gek? Je kunt als samenleving zeggen wat je wilt, maar de mensen doen het toch. Ik geloof er niet in dat je allerlei dingen waar mensen nu eenmaal zwakheden voor hebben, kunt verbieden of wegpoetsen.’

Gaat dat in Nederland ook op?

‘Nederland is een samenleving waar heel veel mensen die verleidingen kunnen betalen. Maar in samenlevingen waar mensen het niet kunnen betalen, snuiven ze gewoon lijm. Iedereen zoekt iets waar hij zijn roes uit kan halen. Toen wij jong waren, wisten we nog niet hoe slecht het was voor kinderen om te drinken. Je hersenfunctie wordt dan enorm aangetast, dat moet je ook actief bij de ouder voor het voetlicht brengen. En ik denk dat het veel beter is om jongeren weerbaar te maken. Daarom is mijn preventiebeleid vooral daarop gericht, daar gaan miljoenen extra naartoe.’

Atheïstisch

Dik twintig jaar na haar verblijf in India en Koeweit is de atheïstische Edith Schippers (47) opgeklommen tot minister in Nederland. De geboren Utrechtse zit in een kabinet dat wordt gedoogd door de anti-islampartij van Geert Wilders en dat rigoureus brak met het beleid dat onder CDA-premier Jan Peter Balkenende als ‘betuttelend’ werd betiteld.

Vaak vindt zij PVV-vicefractievoorzitter Fleur Agema – tevens woordvoerder zorg – aan haar zijde. Als er één strijd is die zij samen voeren is dit het antirookbeleid. Alras na het aantreden van dit kabinet werd het rookverbod voor kleine cafés zonder personeel teruggedraaid. Coalitiepartij CDA, die daar in oktober 2007 nog tegenstemde, ging mede door deze dames door de hoepel.

Nu staat de ‘vrouw van 75 miljard’ – vandaag gekleed in een ‘makkelijke dagrok’, ‘ik dacht och’, zoals ze zelf zegt – aan het hoofd van Neerlands duurste departement voor een veel grotere uitdaging.

Alleen niet zij, zoals bij de onderhandelingen over dit kabinet nog het geval was, maar VVD-fractievoorzitter Stef Blok schuift nu naast Mark Rutte aan tafel voor de tussenonderhandelingen over de bezuinigingen. Bij het aantreden van het kabinet koos Schippers voor de post van minister en paste ze voor het fractievoorzitterschap.

Vraag is of die onderhandelingen in het Catshuis nu lijken op die van bijna twee jaar terug. ‘Ik heb niet het vermoeden dat het er heel anders aan toe gaat dan toen. Al zijn mensen bij zo’n proces ook altijd heel belangrijk. Er zitten nu natuurlijk drie nieuwe medeonderhandelaars. Dat betekent ook een andere sfeer.’

Ongeëvenaard

Persoonlijk is Edith Schippers nu verantwoordelijk voor de grootste kostenpost van alle departementen. De miljardendame blijft er verrassend optimistisch onder. Ze spreekt. Snel. Staccato. En monter. Ook al staat het kabinet aan de vooravond van één van de grootste bezuinigingsoperaties ooit, ook in vergelijking met de ons omringende landen ongeëvenaard, ze blijft loyaal. Net als toen VVD-leider Mark Rutte op maar 13 zetels in de peiling stond.

De uitgaven van VWS groeien de komende jaren van ruim 63 miljard door tot 75 miljard in 2015. ‘Geld voor hoestdrankjes bij de apotheek, dat zit daar nog niet bij. Die 75 miljard is wat we met z’n allen betalen’, legt ze uit. ‘We groeien dus 25 procent. Dat is in geld 15 miljard. Behoorlijk wat dus.’

Het gaat dus de verkeerde kant op met die uitgaven. ‘Ja, dat is groei’, erkent ze, weer lachend. Toch zit ze met één ding echt in haar maag. Het beeld dat veel Nederlanders hebben van de zorg, klopt volgens de VVD-bewindsvrouw van geen kant.

Mateloos ergert ze zich aan berichten in de krant en op Teletekstpagina 101 als er weer eens wat uit het basispakket verdwijnt. Of het nu de maagzuurremmer, de diëtist, de pil, de antirookhulp of de fysiotherapeut is. ‘Mensen hebben zo vaak misplaatste ideeën over de zorg. Ze denken: we betalen steeds meer voor een steeds kleiner basispakket. Maar dat is niet waar. Dat beetje wat ik eruit haal staat niet in de schaduw van de ontzettend dure dingen, zoals nieuwe geneesmiddelen tegen kanker en nieuwe hulpmiddelen die ik maandelijks aan dat pakket toevoeg. Maar niemand ziet dat. Ik zet mijn handtekening en het komt erin. Alleen als ik het eruit haal, dan moet ik dat voorleggen aan de Kamer. En dan is er wél aandacht voor.’

In mei hebt u in de ministerraad gezegd dat u wat wilt doen aan die bewustwording onder het volk. U bent daar dus nog niet in geslaagd?

‘Daarom kom ik over twee maanden met een uitgave waarin ik probeer het probleem te schetsen voor mensen aan de keukentafel. Wat gebeurt er in de gezondheidszorg waardoor we niet zo door kunnen gaan als nu? Ambtenaren in de beleidstorens, bij het ministerie van Financiën en het Centraal Planbureau weten het wel. Maar de mensen die aan de keukentafel de problemen van de dag bespreken, weten dat onvoldoende.’

Koude douche

Ze vergelijkt het probleem van de zorg met de pensioenen. ‘Iedereen dacht: als ik gewoon zo doorga, krijg ik 70 procent van mijn laatst verdiende loon. Punt. Toen dat niet zo bleek te zijn, was dat een koude douche. Ik zie het als mijn taak als minister van Volksgezondheid om de boer op te gaan met dat verhaal. De minister komt naar u toe deze zomer. Het is, net als vroeger bij Veronica.’

Een soort omgekeerde verkiezingscampagne?

‘Nou…’, zegt ze bedenkelijk. ‘Ik vind het alleen echt niet te verantwoorden dat we die onwetendheid laten bestaan.’

U wilt ook dat patiënten vaker geconfronteerd worden met de rekening. Komt de dokter dan langs aan je ziekbed met de rekening waarop staat: behandelmethode A kost 1.000 euro en B kost…

‘Ik vind het heel gek dat je de rekening niet thuiskrijgt. Waar krijg je nu de rekening niet voor thuis? Ik vind dat de verzekeraars en het ziekenhuis afspraken moet maken dat er een kopietje van de rekening naar huis moet. Doen ze dat niet voor het eind van dit jaar, dan ga ik het wettelijk afdwingen. Dan kun je zien dat een hechting in het ziekenhuis tien keer zo duur is als bij huisartsenpost. Ik vind het belangrijk om een patiënt daarin mee te nemen.’

Hoe ver wilt u daarin gaan?

‘Als mensen heel erg ziek zijn, hoef je heus niet te zeggen: maar joh, deze pillen zijn heel erg duur. Alleen ik krijg nu soms brieven van mensen die nadat hun tante doodging thuis twee vuilniszakken vol medicijnen aantroffen. Blijkbaar durfde ze niet te zeggen dat ze die medicijnen niet slikte. Als ze had geweten dat die medicijnen duizenden euro’s kosten, had ze dat misschien niet gedaan. Als alles gratis lijkt, ziet niemand hoe duur het is.’

Cruyffiaans

Ook al gaat het over kwesties van leven en dood, de citaten van Schippers zijn soms bijna Cruyffiaans. Alleen al door de manier waarop de zinnen uit haar mond rollen, krijg je het gevoel dat je ze bijna allemaal zou kunnen besluiten met ‘da’s logisch’.

Maar wat als de kanker driedubbel is uitgezaaid?

‘Je moet altijd alleen maar therapie en chemokuren doen als het zin heeft. De dokter bepaalt of het zin heeft. Dat doet die op basis van medische criteria, die moeten leidend zijn.’

Zijn er grenzen aan het geld dat je wilt uitgeven in de laatste levensfase?

‘Wat ik vind, losgekoppeld van geld, is dat we met elkaar de discussie moeten aangaan: moet alles wat kan? Sollen wij niet veel te veel met mensen die dood- en doodziek zijn? Mensen zouden mogelijk veel meer kwaliteit van leven hebben als ze die laatste maand prettig met hun familie doorbrengen, in plaats van doodziek van allerlei medicijnen in het ziekenhuis. Vanuit verschillende specialismen krijgen ouderen bakken met medicijnen voorgeschreven. We moeten ons veel meer verdiepen in de patiënt en wat die nodig heeft. Maar als je die discussie vanwege de kosten voert, dan krijgt die toch een beetje een nare bijsmaak. Het gaat mij ook om de kwaliteit van leven, want wij sollen te veel met oude mensen.’

Moet er eerder stil worden gestaan bij de mogelijkheid om te stoppen met een behandeling?

‘Stoppen met de behandeling als de patiënt daar geen baat bij heeft, vind ik sowieso goed. Alleen daar moet je geen prijskaartje aan hangen. Dit is echt een probleem dat in de spreekkamer van de dokter moet plaatsvinden. Praten is heel belangrijk. Wat is nu de levensverwachting? Wat is zinvol en wat is niet zinvol? Welke behandeling heeft deze patiënt bij andere specialismen? Weten we dat eigenlijk allemaal wel? Wij doen zoveel in Nederland wat niet noodzakelijk is. Laten we daar eerst eens mee stoppen.’

Bron: De Pers, 23 maart 2012