Ten aanzien van de aanwezigheid van lobbyisten in de gebouwen van de Tweede Kamer zijn een aantal algemene gedragsregels van toepassing:

1. Dagpassen worden alleen uitgereikt aan lobbyisten die bij Voorlichting kunnen aantonen dat zij een vergadering willen bijwonen die gerelateerd is aan het werkveld waarbinnen de lobbyist werkzaam is of indien men die specifieke dag afspraken heeft met één of meerdere Kamerleden.

2. Lobbyisten dienen vooraf een afspraak te maken voor gesprekken met leden, waarbij zij in voorkomende gevallen aangeven of zij worden vergezeld door derden. Dit om te voorkomen dat een lid zich “voelt overvallen”. De praktijk wijst echter ook uit dat voor of na een debat een lobbyist zich direct bij een hem/haar bekend Kamerlid meldt. Maar ook in deze gevallen geldt de fatsoensregel dat gevraagd wordt of de ontmoeting schikt.

3. Het is lobbyisten niet toegestaan zich op te houden in de werkkamers van de Kamerleden indien zich daar niemand bevindt.

4. Lobbyisten kunnen via de stafdienst Voorlichting in het bezit komen van een vast toegangsbewijs voor de gebouwen van de Tweede Kamer (met een geldigheidsduur van maximaal 2 jaar). Om in aanmerking te komen voor een vaste pas dienen lobbyisten voor hun werk vrijwel dagelijks in de Tweede Kamer te zijn. Een brief van de opdrachtgever kan hierover uitsluitsel geven.

In het geval lobbyisten bovengenoemde gedragsregels overtreden, kan de stafdienst Voorlichting overgaan tot het opleggen van een waarschuwing. Een dergelijke berisping kan zowel mondeling als schriftelijk aan de lobbyist in kwestie en/of de werkgever worden meegedeeld. In het uiterste geval of bij herhaalde overtreding van de gedragsregels kan Voorlichting een toegangspas tijdelijk dan wel definitief innemen.

Het Presidium van de Tweede Kamer onder voorzitterschap van gekozen kamervoorzitter Gerdi Verbeet (PvdA) gaat bezien of de toegang van de 61 lobbyisten met een pas op zijn plaats is en of hun namen via een register openbaar gemaakt gaan worden. Het Europees Parlement heeft een register, maar registratie is (nog) niet verplicht voor de in Brussel en Straatsburg werkzame lobbyisten.

Saillant – in kringen van Haagse lobbyisten verteld – is dat de procedure om een vaste pas te verkrijgen nog steeds niet-transparant zal zijn, ook niet op het moment dat de namen van vastepashouders bekend gemaakt zullen zijn. En dan, voor lobbyisten is het Kamergebouw hun kantoorruimte, dus waarom niet alle lobbyisten, na registratie, een pas verstrekken? Of mogen sommige lobbyisten meer dan andere en is daarom het gros aangewezen om in de rij met troepen schoolkinderen op kousenvoeten zonder broekriem hun kantoor, het Kamergebouw, te betreden?

Waar komt dit idee van Haagse registratie – vrij plotseling – vandaan? De beroepsvereniging voor Public Affairs heeft ook nog geen standpunt hierover ingenomen, gelet op hun eigen platform. De bron is de oproep vanuit de PvdA, tijdens het wetgevingsoverleg over de raming Tweede Kamer 2012, op 20 juni 2011.

(…) Heijnen (PvdA): Mijn volgende hoofdpunt betreft de lobbyisten. Ik begrijp niet waarom er nog steeds geen openbaar register van lobbyisten is. Ik vind het een democratisch goed als burgers kunnen beoordelen wie er allemaal proberen professioneel invloed uit te oefenen op de politiek. Het hoort bij transparantie, bij openheid en bij helderheid om te weten welke belangen een rol spelen bij de beoordeling van de besluitvorming in de Kamer. Bovendien is het een service. Door zo’n openbaar register weet men immers ook wie men kan benaderen voor bepaalde belangen.

(…) Verbeet (PvdA): Dan kom ik op het register voor lobbyisten. De heer Heijnen heeft gevraagd of het mogelijk is om een openbaar register te maken van de in de Tweede Kamer actieve lobbyisten.

Lobbyisten hebben de mogelijkheid om via de Stafdienst Voorlichting een vaste pas te krijgen. Het criterium daarvoor is dat betrokkenen 80% van hun werkzaamheden in de Kamer uitvoeren. Verder wordt in principe alleen per bedrijf of organisatie een pas uitgereikt, dus niet per persoon. Ik ben het met de heer Heijnen eens dat transparantie in dezen belangrijk is. De organisaties die zich door een lobbyist laten vertegenwoordigen, worden ook genoemd. Ik zal het verzoek van de heer Heijnen met een positieve intentie mijnerzijds in het Presidium aan de orde stellen.

(…) Het Presidium vindt het echter de verantwoordelijkheid van fracties en individuele leden zelf om mensen te ontvangen of niet te ontvangen. Het Presidium heeft er geen behoefte aan dat we alleen lobbyisten in het gebouw toelaten die een soort keurmerkje hebben.

Bron: (ongecorrigeerd) stenografisch verslag van wetgevingsoverleg van de vaste commissie voor Binnenlandse Zaken (maandag 20 juni 2011)

De Commissie gaat niet zover Verheugen een lobbyverbod op te leggen, maar de Duitse ex-politicus mag over een periode van meer dan twee jaar geen contact opnemen met zijn voormalige diensten en een hele reeks ondernemingen. Het verbod is terugwerkend vanaf zijn ontslag als commissaris tot april 2012.

Verheugen richtte ‘The European Experience Company GmbH’ op samen met zijn vriendin Petra Erler, die zijn kabinetschef was in de Europese Commissie. Bovendien “vergat” Verheugen zijn nieuwe activiteiten als lobbyist aan te geven bij het bevoegde ethisch comité van de Commissie, wat sinds eind jaren ’90 verplicht is. Dat dat comité nu de activiteiten van Verheugen aan banden legt, heeft hij te danken aan het feit dat hij en zijn vriendin “niet voldoende meewerkten” met het onderzoek, zo luidt de uitleg. Het ethisch comité ontving niet alle gegevens die het had opgevraagd over het lobbybureau in Potsdam.

Bron: Belga

Reactie op: “Piepjong lobbyregister Europese Commissie is de fase van kinderziektes nog niet door” – Han Dirk Hekking, Het Financieele Dagblad, 17 maart 2009

Think tank says boycott of register is ‘a matter of principle’

In an article on the European Commission’s lobby register, Dirk Jan Hekking, Brussels correspondent of Het Financieele Dagblad, notes that law firms and think tanks continue to boycott the register. Among the major Brussels-based think tanks only the European Policy Centre has registered.

In his article, Hekking quotes Matt Dann of the think tank Bruegel: “We object to the fact that the Commission places us in the same category as lobbyists. Our aim is to contribute to the quality of policies by delivering research, debate and analysis based on facts. This is a matter of principle. We are not lobbyists, so we will not register in a lobby register”.

This boycott should be a matter of serious concern for the Commission, as it undermines one of the few very strong points of the EU lobby register: think tanks are included and thus expected to provide transparency around their lobby budgets and funding sources. Including think tanks in the lobby register is very appropriate, as the activities of Brussels-based think tanks are aimed at shaping EU policy-making.

Bruegel lists its funding sources on its website, but many EU-focused think tanks refuse such transparency. Such secrecy is often intended to hide covert corporate funding tied to initiatives on specific issues where corporations want to influence EU policy debates and decision-making.

Including think tanks in the register is essential in securing transparency around EU lobbying. Unfortunately, when designing the register the Commission has been too lax on reporting requirements. Think tanks are only asked to declare their sources of income in very broad categories (‘public financing’, ‘donations’, ‘programme support’). In this way funding by individual companies remains invisible. This is a serious flaw that must be addressed in the review of the register that starts next month.

(…)

The article in Het Financieele Dagblad also provides some examples of how differently firms are calculating the lobby expenditure they report in the Commission’s register. French liquor producer Pernod Ricard reports to have spent 460,000 euro on lobbying last year, which includes office rent, but also costs of insurances and parking. Pharma giant Pfizer reports to have spent 750,000 euro, but this is only the salary costs of their lobbyists. The Commission’s failure to provide clear definitions makes it impossible to compare the information disclosed in the register or in other ways draw any serious conclusions from the data.

Voor het volledige artikel: Brussels Sunshine